Kapı aralık, havlu düşük. Kız bakmayacaktı, baktı. Üvey abi dönene kadar saniye duruyor, sonra kimse konuşmuyor. Merak bitiyor, iş başlıyor. Koridor dar, çamaşır sepeti duruyor. Kız geri kaçmıyor, eli önce havluya gidiyor. Ev sessiz, anne-baba yok bahanesi havada. Utanma iki nefeste çözülüyor, ağız mı el mi karışıyor, sahne orada karar veriyor. Yarrağı görünce yüzü değişiyor, “abi” kelimesi yarım kalıyor. Yatak odasına sürüklenme yok, eşikte kalıyorlar. Bitince havlu yerde, kız kapıyı çekiyor. Görene kadar ayrı, görünce aynı evin içi.
